Shkencëtarët kanë identifikuar kraterin më të vjetër të asteroidëve në Australi, i cili mund të shpjegojë se si u ngrit planeti nga një epokë e akullt.

Asteroidi goditi Australinë Perëndimore rreth 2.2 miliardë vite më parë, duke e bërë kraterin gati sa gjysma e moshës së Tokës.

Krateri u zbulua në 1979, por gjeologët nuk e kishin testuar për vjetërsinë e tij.

Krateri nuk është i dukshëm pasi erozioni miliarda vjeçar e ka fshehur atë.

Shkencëtarët hartografuan shenjat në fushën magnetike për të përcaktuar diamëtrin e tij, 70 kilometër.

“Peizazhi është në të vërtetë shumë i sheshtë sepse është kaq i vjetër, por shkëmbinjtë atje janë të veçantë”, tha studiuesi Chris Kirkland.

Për të përcaktuar kur asteroidi goditi Tokën, ekipi ekzaminoi kristale të vogla zirkoni dhe monaziti në shkëmbinj.

Këto kristale mbajnë sasi të vogla të uraniumit. Për shkak se uraniumi kalbet në plumb me një ritëm të qëndrueshëm, studiuesit ishin në gjendje të llogaritnin se sa kohë kishte kaluar.

Është të paktën 200 milion vjet më i vjetër se struktura tjetër e ndikimit më e lashtë – Kupa Vredefort në Afrikën e Jugut.

Shkencëtarët besojnë se planeti ka qenë në një periudhë ku ishte i gjithi i mbuluar me akull , dhe në një moment akulli u shkrih pasi planeti filloi të nxehej shpejt.

“Mosha e kraterit korrespondon saktësisht me fundin e një periudhe globale të mundshme globale, pra ndikimi mund të ketë pasur ndryshime të rëndësishme në klimën tonë planetare.”

Duke përdorur modelimin e kompjuterit, skuadra llogariti se asteroidi goditi një fletë akulli të trashë disa kilometra që mbulonte Tokën. Ngjarja do të lëshonte në atmosferë vëllime të mëdha të avullit të ujit, gazit serrë.

Kjo mund të kishte ndihmuar ngrohjen e planetit gjatë epokës Proterozoike – një fazë kur oksigjeni sapo ishte shfaqur në atmosferë dhe jeta komplekse nuk ishte formuar akoma.

Nuk ka modelim të mjaftueshëm nga koha për të provuar në tërësi teorinë, por “shkëmbinjtë tregojnë një histori për ndikimin masiv në planet”.

Një tjetër teori për ngjarjen e ngrohjes është se shpërthimet vullkanike mund të kenë shtyrë dioksidin e karbonit në atmosferë.